
สิ่งที่ควรรู้ก่อนนำหุ่นยนต์มาใช้งาน
ไม่นานมานี้ เรามักได้ยินคำกล่าวที่ว่า “จำนวนประชากรวัยแรงงานลดลงอย่างไม่หยุดยั้ง!” “หาคนมาทำงานไม่ได้!” อยู่เนืองๆ ในความเป็นจริง การลดลงของจำนวนประชากรญี่ปุ่นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง ในทางกลับกันยังมีการคาดการณ์ว่าจะยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น (รูปที่ 1)
มีผู้อ่านวารสารฉบับนี้จำนวนไม่น้อยที่ประกอบธุรกิจการผลิต และน่าจะมีหลายท่านที่กำลังปวดหัวกับการสรรหาพนักงาน ด้วยเหตุนี้ จึงเกิดแนวคิดในการนำหุ่นยนต์อุตสาหกรรม (ต่อไปนี้เรียกว่า “หุ่นยนต์”) มาใช้ทำงานแทนคน ดังที่ปรากฏในบทความพิเศษฉบับนี้ แต่ทว่าในความเป็นจริงไม่ง่ายดายเช่นนั้น
เหตุผลคือ หุ่นยนต์ที่ใช้ในโรงงานเปรียบเสมือนทารก ซึ่งยังไม่สามารถดำรงอยู่ได้ด้วยตนเองหยิบจับสิ่งใดก็ยังไม่ได้ และหากไม่มีผู้สอนก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวเองได้ (รูปที่ 2)
เช่นนั้นแล้วย่อมไม่เป็นประโยชน์ เมื่อต้องลงทุนซื้อสิ่งใดที่ดูเหมือนจะไม่มีประโยชน์ดังว่า ต่อให้มีราคาถูกประมาณ 2 ล้านเยน ไปจนถึงรุ่นที่มีราคาแพงถึง 6 ล้านเยน (ราคาเฉพาะตัวหุ่นยนต์) ก็อดคิดไม่ได้ว่าแล้วจะซื้อไปเพื่ออะไร หรือว่าบริษัทอื่นมีเงินทุนเหลือเฟือขนาดนั้นเชียวหรือ
แล้วบริษัทที่ซื้อและใช้งานหุ่นยนต์ราคาแพงนั้น ใช้หุ่นยนต์กันอย่างไร สำหรับผู้ผลิตรายใหญ่อาจมีหน่วยงาน เช่น ฝ่าย “วิศวกรรมการผลิต” หรือฝ่าย “วิศวกรรมเครื่องจักร” ซึ่งพัฒนาวิธีการผลิตและแปรรูปผลิตภัณฑ์ของตนเอง โดยจัดทำเป็นข้อกำหนดเฉพาะเจาะจงแล้วว่าจ้างผู้ผลิตให้ดำเนินการผลิตเครื่องมือเหล่านั้นให้ ก่อนดำเนินการก็จะมีการตรวจสอบล่วงหน้าว่าควรจับยึดผลิตภัณฑ์ตรงจุดใดจึงจะไม่เกิดรอย ต้องใช้แรงกดเพียงใดจึงจะอัดประกอบได้อย่างถูกต้อง และควรใช้กลไกแบบใดเพื่อรับประกันคุณภาพ นอกจากนี้ ก่อนติดตั้งอุปกรณ์ยังมีการวางแผนโดยละเอียดเช่น ให้ฝ่ายควบคุมคุณภาพรับผิดชอบการประกันคุณภาพ และให้ฝ่ายบำรุงรักษารับผิดชอบการตรวจสอบตามระยะและการซ่อมแซม
ถ้าเช่นนั้น บริษัทที่ไม่มีหน่วยงานดังกล่าวก็จะไม่สามารถนำหุ่นยนต์มาใช้งานได้หรืออย่างไรสร้างให้เป็นระบบอัตโนมัติไม่ได้หรือ (รูปที่ 3)
ไม่หรอก ไม่ได้เป็นอย่างนั้น แม้ภาพที่ควรจะเป็นหลังการนำมาใช้งานอาจแตกต่างกันไป แต่เราสามารถนำหุ่นยนต์มาใช้ในรูปแบบที่เหมาะกับตนเอง พัฒนา และใช้ประโยชน์จากหุ่นยนต์ได้

ทุกท่านอยู่ในสภาพที่ “ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร” เพราะไม่เคยได้รับการอบรมเกี่ยวกับการนำหุ่นยนต์มาใช้ แต่หากเรียนรู้วิธีการแล้วก็จะสามารถสนุกไปกับการสอนให้หุ่นยนต์ทำงานและเติบโตไปพร้อมกันได้
ก่อนหน้านี้ได้เปรียบเปรยหุ่นยนต์ว่าไม่ต่างกับทารก ซึ่งในความเป็นจริงก็คล้ายคลึงกัน เราจับมือทารก สอนให้เดิน และสอนให้พูด เช่น คำว่า “แม่ แม่” “พ่อ พ่อ” เรามอบของเล่นและสอนวิธีเล่นสวมรองเท้าและเสื้อผ้าให้เพื่อป้องกันการบาดเจ็บและเจ็บป่วย ในกระบวนการนั้น เรามีความคาดหวังต่าง ๆ เช่น “อยากให้เด็กคนนี้เติบโตแบบใด” หรือ “ในอนาคตอยากให้เป็นคนแบบไหน” และโดยไม่รู้ตัวก็ชี้นำการกระทำของเด็กไปในทิศทางนั้น
กำแพงที่ขวางการลงทุนในระบบอัตโนมัติ
ความเข้าใจผิดประการแรกที่พบได้บ่อยคือคิดว่าเพียงซื้อหุ่นยนต์มาวางไว้ในโรงงาน หุ่นยนต์ก็จะทำงานให้เอง หรือมีหลายกรณีที่ซื้อหุ่นยนต์ด้วยความคิดเช่นนั้น แต่หุ่นยนต์กลับไม่ทำงานได้อย่างที่คาดไว้
ถ้าเช่นนั้น ทุกท่านคาดหวังอะไรจากการนำหุ่นยนต์มาใช้ และมุ่งหวังที่จะยกระดับประสิทธิภาพการผลิตต่อไปในอนาคต? ท้ายที่สุด หากไม่สามารถคาดหวังว่ายอดขายและกำไรจะเพิ่มขึ้น ก็คงไม่อาจตัดสินใจลงทุนได้
อย่างไรก็ตาม บริษัทที่กำลังประสบปัญหาขาดแคลนแรงงานในปัจจุบัน อาจกำลังถูกความกังวลรุมเร้าว่า ในปีหน้าหรือปีถัดไปอาจไม่สามารถหาแรงงานมาผลิตสินค้าที่ผลิตอยู่ในขณะนี้ได้ กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ พวกเขากังวลว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าอาจไม่สามารถผลิตสินค้าที่กำลังดำเนินการอยู่ได้ส่งผลให้ทั้งยอดขายและกำไรลดลง ขณะเดียวกันก็ยังกังวลว่า ในสถานการณ์เช่นนี้ควรลงทุนหรือไม่

เมื่อเป็นเช่นนั้น จึงยากที่จะตัดสินใจก้าวเข้าสู่การลงทุน เพราะไม่รู้ว่าเงินที่ลงทุนไปจะสามารถคืนทุนได้หรือไม่ รวมถึงคิดว่า หากมีเวลาพิจารณาเรื่องระบบอัตโนมัติ ก็อยากนำเวลานั้นไปสะสางงานที่อยู่ตรงหน้าให้เสร็จก่อน จึงทำให้ตกอยู่ในวงจรอุบาทว์ที่ดำเนินต่อไปอย่างไม่สิ้นสุด (รูปที่ 4) ดังนั้นแทนที่จะมุ่งพิจารณาเฉพาะปัญหาในปัจจุบัน เราลองหันมาคิดถึงภาพที่ควรจะเป็นในอนาคตดูดีหรือไม่ เมื่อมองไปรอบ ๆ โรงงาน จะเห็นว่าพนักงานทุกคนกำลังทำงานอย่างขยันขันแข็งและยุ่งอยู่ตลอดเวลา แต่ในอีก 3 ปี 5 ปี หรือ 10 ปีข้างหน้า สภาพการณ์จะยังคงเหมือนเดิมหรือไม่
คนกลุ่มเดิมจะยังคงผลิตสินค้าชนิดเดิมด้วยวิธีการเดิมอยู่ไหม ปัจจุบันทั้งวงจรชีวิตของคนและวงจรชีวิตของผลิตภัณฑ์ต่างเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ในอีก 5 หรือ 10 ปีข้างหน้า ผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ ในโลกอาจแตกต่างไปจากปัจจุบันโดยสิ้นเชิง หลังจาก OpenAI เปิดตัว ChatGPT ในเดือนพฤศจิกายน 2022 เพียงสองปี ปัญญาประดิษฐ์เชิงกำเนิด (Generative AI) ก็กลายเป็นเทคโนโลยีที่ถูกใช้งานอย่างแพร่หลายทั่วโลก จึงไม่ใช่เรื่องแปลก หากในอีก 5 ปีข้างหน้าผลิตภัณฑ์ที่เรากำลังผลิตอยู่ตรงหน้าจะถูกแทนที่ด้วยสิ่งอื่น (รูปที่ 5)

เป็นที่ชัดเจนว่า หากยังคงดำเนินการผลิตโดยพึ่งพาแรงงานคนต่อไป ก็ไม่อาจคาดหวังให้ปริมาณการผลิตเพิ่มขึ้นหรือประสิทธิภาพการผลิตสูงขึ้นได้ ดังนั้น จึงจำเป็นต้องพิจารณานำระบบอัตโนมัติมาใช้ อย่างไรก็ตาม หากใช้เครื่องจักรเฉพาะทาง ก็อาจไม่สามารถใช้งานต่อได้เมื่อผลิตภัณฑ์ที่ผลิตมีการเปลี่ยนแปลง ในกรณีเช่นนี้ การนำหุ่นยนต์ที่สามารถปรับเปลี่ยนการใช้งานได้อย่างยืดหยุ่นมาใช้จึงเป็นทางเลือกที่เหมาะสม
จากหุ่นยนต์ที่ทำงานได้ สู่หุ่นยนต์ที่ใช้งานได้ดี
ผู้อ่านบทความนี้บางท่านอาจสงสัยว่า “เหตุใดจึงต้องเป็นหุ่นยนต์” คำตอบนั้นเรียบง่าย กล่าวคือหุ่นยนต์สามารถทำงานได้อย่างง่ายดาย เพียงกำหนดตำแหน่งที่ต้องการให้หุ่นยนต์เคลื่อนที่ไป ซึ่งเรียกว่า “การสอนงาน (Teaching)” และเขียนโปรแกรมกำหนดวิธีการเคลื่อนที่ไปยังตำแหน่งที่สอนไว้ (รูปที่ 6–8) นอกจากนี้ เพียงแก้ไขข้อมูลการสอนงานและโปรแกรม ก็สามารถปรับเปลี่ยนการเคลื่อนไหวของหุ่นยนต์ได้โดยง่าย การควบคุมหุ่นยนต์สามารถทำได้ง่ายกว่าการใช้งานแมชชีนนิงเซ็นเตอร์หรือเครื่องตัดเลเซอร์ที่ทำงานด้วยระบบควบคุมเชิงตัวเลข หากเข้ารับการอบรมหลักสูตรหุ่นยนต์เป็นเวลา 2–3 วันที่ศูนย์ฝึกอบรมของ Bot System Integrator ก็จะสามารถสร้างชุดคำสั่งให้หุ่นยนต์ทำงานต่าง ๆ เช่น หยิบและวางผลิตภัณฑ์ ประกอบ แปรรูป และเชื่อมชิ้นงานได้
สำหรับกระบวนการผลิตสินค้าหลากหลายชนิดที่มีลักษณะคล้ายกันในปริมาณน้อย แม้ภายหลังการนำหุ่นยนต์มาใช้ สินค้าดังกล่าวจะยุติการผลิต ก็ยังสามารถใช้ตัวหุ่นยนต์เดิมต่อไปได้เพียงปรับปรุงหรือสร้างอุปกรณ์ปลายแขน เช่น กริปเปอร์ รวมถึงอุปกรณ์ป้อนชิ้นส่วนขึ้นใหม่ แล้วแก้ไขข้อมูลการสอนงานและโปรแกรมให้เหมาะสม
ถ้าเช่นนั้น เหตุใดการนำหุ่นยนต์มาใช้จึงยังไม่แพร่หลาย หรือแม้จะนำมาใช้แล้ว แต่กลับใช้งานได้ไม่เต็มประสิทธิภาพจนถูกนำไปเก็บไว้ที่มุมหนึ่งของโรงงาน สาเหตุที่ทำให้รู้สึกว่าการใช้งานหุ่นยนต์เป็นเรื่องยาก คือการเริ่มนำหุ่นยนต์มาใช้ทั้งที่ยังไม่ได้กำหนดให้ชัดเจนว่า “จะให้หุ่นยนต์ทำงานอย่างไร”
จะจับผลิตภัณฑ์อย่างไร จะหยิบจากที่ใด จะลำเลียงไปตามเส้นทางใด และต้องประกอบด้วยความแม่นยำในระดับใด เป็นต้น หากไม่กำหนดรายละเอียดเหล่านี้และสอนให้หุ่นยนต์ทราบ หุ่นยนต์ย่อมไม่สามารถทำงานได้ตามที่ต้องการ นอกจากนี้ การปฏิบัติงานดังกล่าวยังจำเป็นต้องมีอุปกรณ์ต่าง ๆ ได้แก่ กริปเปอร์สำหรับจับผลิตภัณฑ์ ซึ่งเรียกว่า “อุปกรณ์ปลายแขน (End Effector)” ระบบป้อนวัตถุดิบและชิ้นส่วน ตลอดจนกลไกสำหรับเคลื่อนย้ายผลิตภัณฑ์สำเร็จรูปออกนอกขอบเขตการทำงานของหุ่นยนต์ และหากต้องการให้หุ่นยนต์ทำงานประกอบหรือแปรรูป ก็จำเป็นต้องมีอุปกรณ์จับยึด (Jig) สำหรับตรึงผลิตภัณฑ์เป้าหมายให้อยู่กับที่ด้วย

แม้ในกรณีที่ใช้แรงงานคนปฏิบัติงาน ก็ยังต้องจัดทำ “คู่มือขั้นตอนการปฏิบัติงาน” และ “แบบตรวจสอบคุณภาพ” เพื่อให้สามารถรักษาคุณภาพของงานให้ได้มาตรฐานเดียวกันไม่ว่าใครจะเป็นผู้ปฏิบัติงาน พร้อมทั้งต้องฝึกอบรมพนักงานอย่างเหมาะสม นอกจากนี้ กล่องสำหรับป้อนวัตถุดิบหรือชิ้นส่วนมักถูกจัดวางไว้ในตำแหน่งที่กำหนด และตำแหน่งของเครื่องมือต่าง ๆ ก็ถูกกำหนดไว้อย่างแน่นอนเช่นกัน เนื่องจากการจัดวางในลักษณะดังกล่าวช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานและลดความผิดพลาดในการหยิบชิ้นส่วนได้
การใช้หุ่นยนต์ก็ควรยึดหลักการเดียวกับการออกแบบกระบวนการทำงานที่ใช้แรงงานคน อย่างไรก็ตาม ผู้คนมักเข้าใจผิดว่า “หุ่นยนต์สามารถทำได้ทุกอย่าง” จึงละเลยการกำหนดขั้นตอนและเงื่อนไขที่จำเป็นเหล่านั้น และมุ่งให้ความสำคัญเฉพาะด้านเทคนิคเพียงอย่างเดียว
ต่อไปจะอธิบายว่า ในการนำหุ่นยนต์มาใช้งาน เราควรพิจารณาเรื่องใดและดำเนินการอย่างไรบ้างเมื่อแบ่งการเคลื่อนไหวออกอย่างละเอียด แนวทางนำหุ่นยนต์มาใช้ก็จะชัดเจนขึ้น
ประการแรก หุ่นยนต์มีความถนัดในการทำงานง่าย ๆ ที่ต้องทำซ้ำ และสามารถทำงานอย่างต่อเนื่องได้โดยไม่บ่น ดังนั้น ควรบันทึกภาพเคลื่อนไหวของงานที่ปัจจุบันดำเนินการด้วยแรงงานคนโดยเฉพาะงานที่ต้องใช้ผู้ปฏิบัติงานหลายคนด้วยกล้องวิดีโอ เป็นต้น จากนั้นให้ผู้เกี่ยวข้องหลายคน
ร่วมกันดูวิดีโอดังกล่าว หากเป็นไปได้ ควรให้ผู้ปฏิบัติงานและผู้รับผิดชอบด้านการควบคุมคุณภาพร่วมตรวจสอบด้วย พร้อมทั้งจดรายละเอียดของการเคลื่อนไหวแต่ละหน่วย ระยะเวลาที่ใช้ และจุดที่ผู้ปฏิบัติงานควรระวังออกมาอย่างชัดเจน (รูปที่ 9 และ 10)
“หน่วยการเคลื่อนไหว” เช่น งานหยิบและประกอบชิ้นส่วน สามารถแบ่งเป็น “ยื่นมือซ้าย” และ “จับด้วยมือซ้าย” โดยต้องตรวจสอบ “ระยะที่ยื่นมือ” “เวลาที่ยื่นมือ” รวมถึง “การเลือกตำแหน่งและทิศทางของชิ้นส่วนด้วยสายตา” กรณีจับ ให้ตรวจสอบว่าจับที่ “ส่วนใดของชิ้นส่วน” “แรงที่ใช้จับ” และ “เวลาที่ใช้จับ” เป็นต้น
กระบวนการ | การเคลื่อนไหว | เวลา | จุดสำคัญ | หมายเหตุ |
|---|---|---|---|---|
1 | เหยียดมือซ้าย | 0.15 | ตรวจด้วยสายตาจากชิ้นส่วนที่กองปะปน | |
2 | จับชิ้นส่วน A | 0.2 | แรงจับ 2 N | |
3 | เคลื่อนมือซ้าย | 0.15 | ตรวจสอบรูปทรงด้วยสายตา | |
4 | เหยียดมือขวา | 0.2 | ตรวจด้วยสายตาจากชิ้นส่วนที่กองปะปน | |
5 | จับชิ้นส่วน B | 0.3 | แรงจับ 1 N | |
6 | เคลื่อนมือขวา | 0.15 | ตรวจสอบรูปทรงด้วยสายตา | |
7 | ประกบชิ้นส่วน A และ B เข้าด้วยกัน | 0.5 | แรงอัดประกอบ 3 N | ตรวจสอบระดับการลื่นไถล |
8 | วางไว้ใกล้มือ | 0.2 | ตรวจสอบรอยตำหนิด้วยสายตา | |
9 | เหยียดมือขวา | 0.15 | ตรวจด้วยสายตาจากชิ้นส่วนที่กองปะปน | |
10 | จับชิ้นส่วน C | 0.3 | แรงจับ 1 N | |
11 | เคลื่อนมือขวา | 0.15 | ตรวจสอบรูปทรงด้วยสายตา | |
12 | ประกบชิ้นส่วน C เข้าด้วยกัน | 0.8 | แรงอัดประกอบ 4 N | ตรวจสอบขนาดด้วยสายตา |
ผู้ปฏิบัติงานมักจับตำแหน่งเดิมด้วยแรงที่เหมาะสมโดยไม่รู้ตัว เพราะเป็น “จุดที่ประกอบได้ง่ายเมื่อจับ” นอกจากนี้ แรงในการจับยึดยังถูกปรับอย่างละเอียดเพื่อให้ “ไม่ทำให้ชิ้นงานเกิดรอยขีดข่วนและไม่เลื่อนหลุดขณะยกหรือขนย้าย” เมื่อแยกและวิเคราะห์งานอย่างละเอียด จะพบความรู้จากประสบการณ์หรือ “ความรู้หยั่งราก” จำนวนมากที่แม้แต่ผู้ปฏิบัติงานเองก็อาจไม่รู้ตัว และ Bot System Integrator ก็ไม่สามารถทราบได้เองการนำหุ่นยนต์มาใช้ควรเริ่มจาก “สิ่งที่ทำได้”! งานง่าย ๆ คือทางลัดสู่ความสำเร็จ
ออกแบบกระบวนการให้คนและหุ่นยนต์ทำงานร่วมกัน
เมื่อวิเคราะห์กระบวนการแล้ว ให้นำการเคลื่อนไหวที่แบ่งย่อยเหล่านั้นมาทบทวนกระบวนการและผังการจัดวางใหม่ ในการออกแบบกระบวนการ ให้นำงานที่เรียบง่ายและมีลักษณะคล้ายกันมารวมไว้ในกระบวนการเดียวกันและสถานที่เดียวกัน และควรทำให้งานนั้นเรียบง่ายที่สุดเท่าที่ทำได้เพราะงานที่เรียบง่ายสามารถมอบหมายให้หุ่นยนต์ทำได้ง่ายกว่า และหากเกิดปัญหา เราก็สามารถซ่อมแซมหรือหาวิธีทดแทนได้ด้วยตนเอง คนญี่ปุ่นมักคิดว่า “หุ่นยนต์ทำได้ทุกอย่าง จึงควรให้ทำงานยาก” แต่หุ่นยนต์ที่ทำงานยากย่อมมีความซับซ้อน ทำให้หลังติดตั้งแล้วไม่สามารถดำเนินงาน บำรุงรักษา หรือปรับปรุงได้ด้วยตนเอง

หากบริษัทมีพนักงานที่สามารถเขียนโปรแกรมและสอนหุ่นยนต์ได้ก็ไม่มีปัญหา แต่หากยังไม่มีบุคลากรเช่นนั้น ควรเริ่มจากให้หุ่นยนต์ทำงานง่าย ๆ และพัฒนาพนักงานพร้อมสร้างความคุ้นเคยกับหุ่นยนต์ผ่านการใช้งาน แล้วจึงท้าทายงานที่ยากขึ้นในขั้นตอนต่อไป
ตัวอย่างเช่น สมมติว่าในการประกอบผลิตภัณฑ์มีจุดที่ต้องขันสกรู 10 จุด (รูปที่ 11) โดยต้องประกอบชิ้นส่วน A และขันสกรู 4 ตัว จากนั้นประกอบชิ้นส่วน B ไว้ด้านบนและยึดด้วยสกรู 3 ตัวและสุดท้ายประกอบฝาครอบและยึดด้วยสกรู 3 ตัว ในกรณีนี้ อาจคิดว่าไม่สามารถรวมงานขันสกรูไว้ในจุดเดียวได้เพราะมีงานประกอบชิ้นส่วนและฝาครอบแทรกอยู่ระหว่างงานขันสกรูผลก็คือต้องพิจารณาให้หุ่นยนต์ประกอบชิ้นส่วนและฝาครอบร่วมด้วย และเมื่อต้องคำนึงถึงการป้อนชิ้นส่วนและความแม่นยำในการประกอบ อุปกรณ์ก็จะซับซ้อนและมีราคาแพง
แต่หากสามารถออกแบบกระบวนการดังรูปที่ 12 โดยให้คนประกอบชิ้นส่วนและตรวจสอบด้วยสายตา ส่วนหุ่นยนต์ทำหน้าที่เพียงขันสกรู ก็จะใช้ผู้ปฏิบัติงานเพียง 1 คน และใช้หุ่นยนต์เพียง 1 ตัวแน่นอนว่าสามารถควบคุมต้นทุนให้อยู่ในระดับต่ำ และดูเหมือนว่าจะสามารถนำไปประยุกต์ใช้กับกระบวนการประกอบผลิตภัณฑ์อื่นได้ด้วย
นอกจากนี้ การใช้หุ่นยนต์ร่วมปฏิบัติงานยังช่วยลดข้อจำกัดด้านพื้นที่ ทำให้ปรับหรือเปลี่ยนตำแหน่งขันสกรูและเปลี่ยนโปรแกรมการทำงานได้ง่าย พนักงานจึงสามารถปรับปรุง ดัดแปลงและดำเนินงานได้สะดวก สำหรับหุ่นยนต์ร่วมปฏิบัติงาน การสอนให้จดจำตำแหน่งทำได้โดยคนใช้มือขยับตัวหุ่นยนต์ แล้วสอนตำแหน่งขันสกรูให้หุ่นยนต์ว่า “ตรงนี้” ส่วนโปรแกรมการทำงานเพียงเรียงรูปสัญลักษณ์ตามลำดับที่ต้องการให้ทำงาน แล้วเชื่อมรูปเหล่านั้นด้วยเส้นเท่านั้นเปรียบเสมือนการวาดวงกลมหรือสัญลักษณ์อื่นเพื่อสอนเด็กว่าควรเดินตามลำดับใด
การผลิตแท่นติดตั้งหุ่นยนต์ การติดตั้งไขควงไฟฟ้าสำหรับขันสกรูเข้ากับหุ่นยนต์ ตลอดจนการจัดทำโปรแกรมเริ่มต้นและการสอนเพื่อประกอบให้เป็นอุปกรณ์สำเร็จรูปจำเป็นต้องใช้ความรู้เฉพาะทาง จึงสามารถว่าจ้างผู้เชี่ยวชาญอย่าง Bot System Integrator ได้ แต่การทบทวนกระบวนการประกอบผลิตภัณฑ์ของตนเอง การตัดสินใจว่าจะให้หุ่นยนต์ทำอะไร และการกำหนดว่าจะใช้งานหุ่นยนต์ด้วยตนเองอย่างไรหลังติดตั้ง เป็นสิ่งที่เราต้องดำเนินการเอง
นอกจากนี้ ผู้ที่ต้องรับประกันคุณภาพของผลิตภัณฑ์สำเร็จรูป เช่น ความแม่นยำในการประกอบชิ้นส่วนและฝาครอบ รอยตำหนิ การควบคุมแรงบิดในการขันสกรู และความลึกของการขันสกรู ย่อมเป็นตัวเราเอง ดังนั้น จึงจำเป็นต้องพิจารณาเรื่องเหล่านี้ไว้ก่อนว่าจ้าง Bot System Integrator หากเป็นการทำงานร่วมกันระหว่างคนกับหุ่นยนต์ดังรูปที่ 12 คนจะสามารถตรวจสอบด้วยสายตาได้ว่าสกรูขันแน่นเพียงใดหลังจากหุ่นยนต์ขันเสร็จแล้ว สำหรับแรงบิด ควรขอให้ผู้ผลิตไขควงไฟฟ้าทำการตรวจสอบ และเลือกเครื่องรุ่นที่เหมาะกับผลิตภัณฑ์ของตนเองไว้ล่วงหน้า หากโยนงานเหล่านี้ทั้งหมดให้ Bot System Integrator เมื่อเกิดปัญหาหรือข้อบกพร่องด้านคุณภาพ เราอาจไม่สามารถระบุสาเหตุหรือปรับปรุงแก้ไขได้ด้วยตนเอง
โปรดอย่าลืมว่า Bot System Integrator มีหน้าที่สร้างอุปกรณ์ที่ใช้หุ่นยนต์ ส่วนผู้ที่ผลิตสินค้าและรับประกันคุณภาพของสินค้านั้นคือตัวเราเอง
อ่านเพิ่มเติม
บุคลากรและการศึกษาที่เชื่อมโยงการผลิตระหว่างไทย–ญี่ปุ่น
เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อยกระดับและลดภาระงานด้านการประกันคุณภาพ
การตรวจสอบสภาวะแบบเรียลไทม์และการคาดการณ์ความผิดปกติโดยใช้ IoT







